صــامــد
۱۲ اکتوبر ۲۰۲۵
آزادی
گلی از غـــیـــبــت دهــقــان غــنــوده زیر پای خار و بــــلـــبـــل بــا لـب بـسته نـشسته بــر سر دیـــوار
درخـت سرو می گـــریــــد بــه یــاد سوسن و سنبل صنــوبـــر با تـن خسته چـه بــیــمار و علیل و زار
ستاره در سماء می نالد از بــــیــــداد مـــیـــغ و مه که مهتاب است گــرو در پنجه های ظلمتِ جـــبــار
فـــلک هــــرگاه نـمـایـــد چــرخشی بهــر مـراد گل شفـق با تـــیـــــرگی شب کـنـد جـنـگ و کـند پیکار
کــــه تــــا رانـــد سیاهی را ز راه پــرتــو خورشید و پـــرتــــو ها نـمایـد رخ پس از هــر تیرگی و تار
سپـــــیــــــده بــــــاز سرایــــــــد نغمۀ آزادگیِ سرو اگـــرچـــه خــــورده زخمی از تـبر، دارد تن بیمار
و بـــلــبــل سر دهـــــــــد هـــنـــگامـــۀ آزادگی گل زدایــــد نــــور خــــور از چهرۀ گل سایه و زنگار
کــه دهـقـان باز آیــد شاد بـــــه شادابی سوسن هـــا بــروبـــد دامن گل را ز هر چی هرزه است و خار
و مرغان چمن هـر دم نـوازند ساز عشق و مــهـــر بــرقـصنـد پــیــش پــای گل، بـخـوانـنـد نـغـمۀ بهار
بخوانــنــد شعـر آزادی ز چــــنــگ تــیــرگی و تار
نه یکبار و نه صد بار، بل هزاران بار هزاران بـار
* * *